Τι εννοούμε «κόμμα της επαναστατικής ανατροπής υποχρεωμένο να δρα σε μη επαναστατικές συνθήκες»;

Στη θέση 64 αναφέρεται ότι «Υπάρχει μία αντικειμενική αντίφαση που διατρέχει κάθε κομμουνιστικό κόμμα, κάθε εργατικό επαναστατικό κίνημα που δρα σε μη επαναστατικές συνθήκες. Και αυτή η αντίφαση έγκειται στο γεγονός ότι, ενώ το ΚΚ είναι κόμμα της επαναστατικής ανατροπής, δεν δρα σε συνθήκες που ευνοούν την επαναστατική ανατροπή». Τι εννοούμε σε αυτό το σημείο;

Σε μη επαναστατικές συνθήκες, η αστική τάξη διατηρεί γενικά την πολιτική και ιδεολογική κυριαρχία επί της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων. Αυτό δεν ισχύει μόνο επειδή έχει στα χέρια της τον κρατικό μηχανισμό, τους μηχανισμούς ιδεολογικής χειραγώγησης (ΜΜΕ, εκπαιδευτικό σύστημα, Εκκλησία κ.λπ.), τις δυνατότητες οικονομικής εξαγοράς, εκβιασμού κ.λπ. αλλά και γιατί η κυριαρχία των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής τροφοδοτεί σε αυτές τις συνθήκες και την κυριαρχία των αντιλήψεων που ταιριάζουν σε αυτές. Με άλλα λόγια, σε μη επαναστατικές συνθήκες και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τείνουν αυθόρμητα να «φοράνε» «αστικά γυαλιά», για να ερμηνεύσουν τόσο τις γενικότερες εξελίξεις όσο και αυτές που τους αφορούν πιο άμεσα. Φυσικά, υπάρχει και η παρέμβαση άλλων παραγόντων - και η παρέμβαση του ΚΚ, η εξέλιξη της ταξικής πάλης - που συμβάλλουν ανάλογα είτε στο να ενισχύεται ή να αποδυναμώνεται αυτή η επίδραση.

Για τη σχέση υποκειμενικού και αντικειμενικού παράγοντα

Στη θέση 43 αναφέρεται ότι «χρειάζεται να αποκτήσει μεγαλύτερο βάθος η αφομοίωση εκείνων των πλευρών του Προγράμματος που συνδέονται με τη σχέση ανάμεσα στις αντικειμενικές και τις υποκειμενικές συνθήκες που απαιτούνται για να πάρει η ταξική σύγκρουση χαρακτήρα επαναστατικής ανατροπής». Τι εννοούμε με αυτό;

Η μετατροπή της πάλης ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη σε συνειδητή επαναστατική πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού έχει ορισμένες προϋποθέσεις αντικειμενικού και υποκειμενικού χαρακτήρα. Πέρα από την υλική ωριμότητα των προϋποθέσεων του σοσιαλισμού-κομμουνισμού (η οποία απορρέει από την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της), στις αντικειμενικές προϋποθέσεις ανήκει και η εμφάνιση συνθηκών μέσα στις οποίες δίνεται η δυνατότητα ο συσχετισμός δυνάμεων να ανατραπεί προς όφελος της εργατικής τάξης. Στη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία αυτές οι συνθήκες περιγράφονται ως «επαναστατική κατάσταση» ή «επαναστατική κρίση».

Δηλαδή σε αυτές τις συνθήκες, εξαιτίας αντικειμενικών διεργασιών, η αστική εξουσία καθίσταται ευάλωτη στην επαναστατική ανατροπή. Μια τέτοια κατάσταση έχει τα εξής βασικά γνωρίσματα: Καταρχάς, προϋποθέτει την αντικειμενική αδυναμία του αστικού κράτους (των θεσμών και μηχανισμών του) να επιβάλει την πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης στις λαϊκές μάζες όπως το κάνει σε συνηθισμένες περιόδους (εδώ δεν αναφερόμαστε στις συνηθισμένες δυσκολίες που παρουσιάζονται στο αστικό πολιτικό σύστημα, στις συχνές εκλογές ή τις εναλλαγές κυβερνήσεων, οι οποίες όμως ξεπερνιούνται μέσω της αναμόρφωσής του). Κατά δεύτερον, προϋποθέτει απότομη και μεγάλη επιδείνωση των όρων εργασίας και ζωής, σε βαθμό τέτοιο που δεν είναι διαχειρίσιμη από τους αστικούς θεσμούς και μηχανισμούς (κυβέρνηση, Τοπική Διοίκηση, ΜΚΟ, Εκκλησία κ.λπ.). Η τρίτη προϋπόθεση είναι η απότομη αλλαγή στις διαθέσεις και τη δραστηριότητα των μαζών τη συγκεκριμένη περίοδο και η άνοδος της αυτοτελούς ιστορικής δράσης της εργατικής τάξης.

Για το ζήτημα της πολιτικής συνειδητοποίησης και ωρίμανσης

Στη θέση 40 των Θέσεων της ΚΕ αναφέρεται ότι «ακόμα και η πιο πρωτοπόρα δράση στους αγώνες δεν δίνει αυθόρμητα τη δυνατότητα επεξεργασίας και γενίκευσης, δεν μπορεί από μόνη της να βοηθήσει αποτελεσματικά στην ταξική πολιτική συνειδητοποίηση και ωρίμανση». Γιατί ισχύει κάτι τέτοιο;

Η ταξική διαίρεση της καπιταλιστικής κοινωνίας - που έχει τη ρίζα της στην ατομική ιδιοκτησία των κοινωνικών μέσων παραγωγής - συνεπάγεται την αντίθεση των συμφερόντων καταρχήν ανάμεσα στις δύο βασικές τάξεις της καπιταλιστικής κοινωνίας, στην εκμεταλλεύτρια αστική και την εκμεταλλευόμενη εργατική τάξη. Η πάλη αυτή παίρνει πολλές μορφές, από την κατώτερη οικονομική πάλη, η οποία συνίσταται στην πάλη για τους όρους ζωής και εργασίας της εργατικής τάξης, μέχρι την ανώτερη πολιτική πάλη, η οποία συνίσταται στην πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής και την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας. Οταν αναφερόμαστε, άλλωστε, στο «εργατικό κίνημα», εννοούμε το σύνολο των μορφών της πάλης της εργατικής τάξης (οικονομική, ιδεολογική, πολιτική) απέναντι στην αστική τάξη.

Παρά το γεγονός ότι οι παραπάνω μορφές πάλης δεν διαχωρίζονται με απόλυτο τρόπο μεταξύ τους, συνεπάγονται διαφορετικό βαθμό συνειδητοποίησης. Για παράδειγμα, στα συνδικάτα - τα οποία αποτελούν οργανώσεις της οικονομικής πάλης της εργατικής τάξης - συμμετέχουν εργατικές μάζες με διαφορετικό επίπεδο συνείδησης και προφανώς με διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές επιρροές και αντιλήψεις. Το γεγονός αυτό τα καθιστά αδύνατα να χαράσσουν αυτοτελώς πολιτική, παρόλο που η δράση τους αντικειμενικά έχει πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού, ανάλογα με το συσχετισμό, κυριαρχεί σε αυτά είτε η αστική πολιτική είτε η εργατική.

Για την εργατική αριστοκρατία, τη διαφοροποίηση και διαστρωμάτωση της εργατικής τάξης

Στη θέση 23 των Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο γίνεται αναφορά στη συρρίκνωση του στρώματος της εργατικής αριστοκρατίας και στη διεύρυνση της διαφοροποίησης στο εσωτερικό της εργατικής τάξης. Με αφορμή αυτές τις αναφορές τίθεται το ερώτημα σε ποια υλική βάση λαμβάνουν χώρα τα παραπάνω.

Ο άνθρωπος πάντα χρησιμοποιούσε την εργατική του δύναμη, δηλαδή το σύνολο των φυσικών και πνευματικών ικανοτήτων του, για την παραγωγή χρήσιμων γι' αυτόν προϊόντων. Στον καπιταλισμό, παράλληλα με τη γενίκευση της μετατροπής των προϊόντων σε εμπορεύματα, γενικεύεται και η μετατροπή της εργατικής δύναμης του ανθρώπου σε εμπόρευμα. Η μετατροπή της εργατικής δύναμης σε εμπόρευμα, σε συνδυασμό με τη συγκέντρωση των κοινωνικών μέσων παραγωγής στα χέρια ενός τμήματος της κοινωνίας, αποτελεί το θεμελιακό κριτήριο της ταξικής διαίρεσης της καπιταλιστικής κοινωνίας: Από τη μία, η αστική τάξη αποτελείται από τους ιδιοκτήτες των κοινωνικών μέσων παραγωγής και από την άλλη η εργατική τάξη αποτελείται από όλους όσοι δεν έχουν στην ιδιοκτησία τους μέσα παραγωγής και εξαναγκάζονται να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη στους καπιταλιστές.

Σε σχέση με τις διεργασίες και τα σενάρια συναίνεσης των αστικών κομμάτων

Με αφορμή την παρουσίαση των βασικών στοιχείων της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού, όπως παρουσιάζεται στις Θέσεις 27 - 36, τίθεται το ζήτημα του προσδιορισμού των παραγόντων που κρύβονται πίσω από αυτήν και των περιθωρίων συναινέσεων ανάμεσα στα αστικά κόμματα.
Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι η αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος περιλαμβάνει τις εξελίξεις τόσο στα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα όσο και σε μια σειρά άλλους αστικούς θεσμούς (π.χ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εκλογικό σύστημα, σύνταγμα, κοινοβούλιο, τοπική διοίκηση) πάνω στους οποίους στηρίζεται η καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία. Η ταξική ακαμψία του αστικού πολιτικού συστήματος προϋποθέτει την ευκαμψία της λειτουργίας διάφορων πλευρών του και την προσαρμογή τους στα εναλλασσόμενα πολιτικά και οικονομικά δεδομένα.
Τα τελευταία χρόνια, το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να βρει μία νέα ισορροπία,

Για τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και τη στήριξή του από την αστική τάξη

Με αφορμή την αναφορά στη θέση 28 των Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του τίθεται το ερώτημα της αποσαφήνισης του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και γιατί στηρίχθηκε από την αστική τάξη.

Ο προσδιορισμός του πολιτικού στίγματος του ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει καταρχάς τη διευκρίνιση της σχέσης ανάμεσα στην αστική πολιτική και το οπορτουνιστικό ρεύμα. Η οπορτουνιστική πολιτική γραμμή είναι - όσον αφορά την ταξική της ουσία - αστική πολιτική γραμμή, όπως όμως αυτή εκδηλώνεται μέσα στις γραμμές του εργατικού κινήματος. Ενώ, δηλαδή, πρόκειται για πολιτική στήριξης στρατηγικών στόχων του κεφαλαίου στην οικονομία και την πολιτική, εμφανίζεται με σοσιαλιστικό μανδύα και συνθήματα. Το γεγονός ότι οι οπορτουνιστικές αντιλήψεις έχουν αντικειμενικά κοινό «πυρήνα» με την αστική ιδεολογία και πολιτική εκφράζεται τόσο στις κατά καιρούς συγκλίσεις ανάμεσα στα οπορτουνιστικά και αστικά κόμματα όσο και στη μετατροπή οπορτουνιστικών κομμάτων σε κόμματα αστικής διακυβέρνησης,

Πώς συνδέεται η αύξηση του κρατικού χρέους με την υπερσυσσώρευση κεφαλαίου;

Στις Θέσεις αναφέρεται: «Το μεγάλο μέγεθος της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και η αδυναμία ελεγχόμενης απαξίωσής του (π.χ. στη μορφή του υπερβολικού κρατικού χρέους) με ικανοποιητικό τρόπο από τις αστικές κυβερνήσεις σε όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα».
Το πρόβλημα του υψηλού χρέους, ιδιωτικού και κρατικού, και της αδυναμίας αποκλιμάκωσής του, διογκώνεται σε παγκόσμια κλίμακα. Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν πως στη φάση της κρίσης, το κρατικό χρέος αυξήθηκε περίπου κατά 40% στις αναπτυγμένες οικονομίες, παράλληλα με μια ελάχιστη μείωση του ιδιωτικού χρέους (κυρίως το χρέος των νοικοκυριών).
Στην πραγματικότητα, η αύξηση του κρατικού χρέους αντανακλά μια διαδικασία μετατροπής του ιδιωτικού χρέους σε κρατικό, σε όλα τα κέντρα.
Η διαδικασία αυτή έγινε μέσα από μεγάλα πακέτα κρατικής στήριξης προς τους μονοπωλιακούς ομίλους, που αυξήθηκαν σημαντικά στη φάση της κρίσης, με διάφορες μορφές (π.χ. δάνεια,

Γιατί μιλάμε για εθνοκρατική βάση της οικονομίας;

Στις Θέσεις αναφέρεται πως «οι όροι της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων, των μετοχικών εταιρειών εξακολουθούν στο μεγαλύτερο μέρος τους να διαμορφώνονται στο πλαίσιο των εθνικών κρατών και των εκάστοτε διακρατικών ιμπεριαλιστικών συμμαχιών στις οποίες συμμετέχουν». Συνάδει αυτή η εκτίμηση με το γεγονός ότι σήμερα υπάρχουν μεγάλες πολυεθνικές μετοχικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε μεγάλο αριθμό χωρών;

Στον καπιταλισμό σήμερα κυριαρχεί ως γενική τάση η παραγωγή να μην περιορίζεται στα εθνικά πλαίσια, οι επενδύσεις να περνάνε τα σύνορα και τα κεφάλαια να μεταφέρονται ανάμεσα στα αστικά κράτη. Είναι αυτό που ονομάζουμε διεθνοποίηση της καπιταλιστικής αγοράς. Όμως, αυτή η τάση δεν μπορεί να αναιρέσει την ανισόμετρη ανάπτυξη ανάμεσα στα ξεχωριστά κεφάλαια, στις επιχειρήσεις και τις «εθνικές» καπιταλιστικές οικονομίες. Ούτε μπορεί να ανατρέψει το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος

Σχετικά με την οικονομική και στρατιωτική δύναμη της Ελλάδας

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα του Κόμματος: «Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του, σε ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ισχυρές ανισότιμες εξαρτήσεις από τις ΗΠΑ και την ΕΕ (...)
Μετά την εκδήλωση της κρίσης, επιδεινώθηκε η θέση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, της ΕΕ και γενικότερα της διεθνούς ιμπεριαλιστικής πυραμίδας, γεγονός που δεν αναιρεί ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ - ΕΕ εξυπηρέτησε τα πιο δυναμικά τμήματα του εγχώριου μονοπωλιακού κεφαλαίου και συνέβαλε στη θωράκιση της πολιτικής του εξουσίας.
Η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, οι οικονομικοπολιτικές και πολιτικοστρατιωτικές εξαρτήσεις από την ΕΕ και τις ΗΠΑ περιορίζουν τα περιθώρια αυτοτελών ελιγμών της αστικής τάξης της Ελλάδας, καθώς όλες οι συμμαχικές σχέσεις του κεφαλαίου διέπονται από τον ανταγωνισμό, την ανισομετρία και συνεπώς την πλεονεκτική θέση του ισχυρότερου, διαμορφώνονται ως σχέσεις ανισότιμης αλληλεξάρτησης.
Οι ενδοαστικές αντιθέσεις μέχρι τώρα δεν αναιρούν τη στρατηγική επιλογή ένταξης στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αν και εξελίσσεται αντιφατικά η συμπόρευση μέσα στην Ευρωζώνη, ενώ ταυτόχρονα ενισχύεται και η τάση ενδυνάμωσης των σχέσεων με άλλα κέντρα (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα)».
Η εκτίμηση της οικονομικής ισχύος ενός κράτους είναι δύσκολο εγχείρημα, αφού πρέπει να

Τι είναι η TTIP, ποια συμφέροντα εξυπηρετεί;

Στις Θέσεις της ΚΕ για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ, στη Θ.4 αναφέρεται:
«Η αμερικανική πρόταση για την ΤΤΙΡ έχει χαρακτηριστεί εύστοχα ως πρόταση δημιουργίας ενός "Οικονομικού ΝΑΤΟ". Αν υλοποιηθεί, εξέλιξη στην προοπτική της οποίας ήδη εκδηλώνονται ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις, εκτιμάται ότι θα καλύψει το 50% της παγκόσμιας παραγωγής, το 30% του παγκόσμιου εμπορίου και το 20% των Αμεσων Ξένων Επενδύσεων διεθνώς. Προπομπός κι εφαλτήριο για την ΤΤΙΡ είναι η λεγόμενη "Περιεκτική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία" (CETA) που πρόσφατα υπογράφτηκε ανάμεσα στην ΕΕ και τον Καναδά (...)
Τμήμα της γερμανικής και της γαλλικής αστικής τάξης εκτιμά ότι η αμερικανική πρόταση αποτελεί στην ουσία το "δούρειο ίππο" για τη διασφάλιση της αμερικανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη (...)
Η ενίσχυση του αστικού ρεύματος του εθνικισμού και του προστατευτισμού της οικονομίας, που αποτυπώθηκε με την επικράτηση Τραμπ στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, σηματοδοτεί την επανεξέταση των προαναφερόμενων σχεδίων της προηγούμενης αμερικανικής κυβέρνησης.
Προεκλογικά ο Τραμπ τοποθετήθηκε αρνητικά απέναντι στις διακρατικές συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου των ΗΠΑ σε Ειρηνικό (ΤΤΡ) και σε Ατλαντικό (ΤΤΙΡ)...».
Η TTIP είναι τα αρχικά της «Διατλαντικής Συμφωνίας Εμπορίου και Επενδύσεων». Πρόκειται για μια συμφωνία ανάμεσα σε κράτη της ΕΕ, τις ΗΠΑ και τον Καναδά που προωθήθηκε τα τελευταία χρόνια

Τι εννοούμε όταν λέμε έλλειψη «ατμομηχανής» στην καπιταλιστική οικονομία; Γιατί μιλάμε για αβέβαιη ανάπτυξη;

• Στη Θ.1 των Θέσεων της ΚΕ για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ αναφέρεται ως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας: «Η επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας την τελευταία τριετία, χωρίς κανένα ιμπεριαλιστικό κέντρο να προβλέπεται να λειτουργήσει ως ατμομηχανή για την αύξηση του ρυθμού ανάπτυξής της».

Ο ρόλος μιας «ατμομηχανής» είναι πως η ανάπτυξη σ' αυτήν βοηθά γενικότερα την καπιταλιστική ανάπτυξη στις υπόλοιπες χώρες. Η καπιταλιστική ανάπτυξη γεννά νέες ανάγκες για μέσα παραγωγής, πρώτες ύλες, μηχανές και εργατική δύναμη, που συχνά καλύπτονται από άλλες χώρες. Για παράδειγμα,

Ποια η διαφορά απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης;

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο (Θ. 1) περιγράφοντας τις οικονομικές εξελίξεις των προηγούμενων χρόνων, αναφέρεται ως ένα από τα στοιχεία αυτών των εξελίξεων: «Η όξυνση της βασικής αντίθεσης, η ενίσχυση της τάσης απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης της εργατικής τάξης πρώτα απ' όλα στις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης και όξυνσης όλων των κοινωνικών αντιθέσεων».
Η εξαθλίωση της εργατικής τάξης είναι σύμφυτη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Η γενική τάση της καπιταλιστικής παραγωγής δεν είναι να ανεβάζει, αλλά να κατεβάζει το επίπεδο των μισθών, και κατά συνέπεια το βιοτικό, της εργατικής τάξης. Όσο αναπτύσσεται

Τι εννοούμε όταν κάνουμε λόγο για «μεγάλο μέγεθος υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου»;

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο αναφέρεται ως ένα βασικό χαρακτηριστικό των εξελίξεων στη διεθνή καπιταλιστική οικονομία «το μεγάλο μέγεθος της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και η αδυναμία ελεγχόμενης απαξίωσής του (π.χ. στη μορφή του υπερβολικού κρατικού χρέους) με ικανοποιητικό τρόπο από τις αστικές κυβερνήσεις σε όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα» (Θ. 1).
Ουσιαστικό χαρακτηριστικό του κεφαλαίου που το διαφοροποιεί απ' το χρήμα είναι η δυνατότητα αυτοαύξησής του. Ένα τσουβάλι χρήμα δεν συνιστά κεφάλαιο αφού δεν αυξάνεται, γίνεται κεφάλαιο μόνο αν επενδυθεί, είτε απευθείας στην παραγωγή και στο εμπόριο, είτε έμμεσα μέσω του δανεισμού.
Υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο είναι το κεφάλαιο που δεν αποδίδει ικανοποιητικό ποσοστό

Τι είναι η πολιτική του προστατευτισμού μιας καπιταλιστικής οικονομίας;

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο (Θ.2) αναφέρεται: «Την περίοδο που διανύουμε, ισχυροποιείται προσωρινά το αστικό ρεύμα του εθνικισμού και του προστατευτισμού στην οικονομία, τόσο στις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία όσο και σε ισχυρά κράτη της Ευρωζώνης όπως η Γαλλία και η Ιταλία. Στην ΕΕ, το συγκεκριμένο ρεύμα εκφράζουν διάφορα κόμματα του αστικού ευρωσκεπτικισμού. Το ρεύμα του προστατευτισμού αναπτύσσεται ως επιλογή τμημάτων της αστικής τάξης στις ΗΠΑ και σε κράτη της ΕΕ για να αμυνθούν στην επιδείνωση των όρων ανταγωνιστικότητας πρώτα απ' όλα του βιομηχανικού κεφαλαίου τους, ιδιαίτερα σε συνθήκες επιβράδυνσης της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομίας».
Η πολιτική του προστατευτισμού της εγχώριας καπιταλιστικής παραγωγής είναι όλες

Ποιά η σχέση του χρέους με την απαξίωση κεφαλαίου;

Σε προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας αναφερθήκαμε στο ζήτημα της απαξίωσης του κεφαλαίου. Τι σχέση έχει το χρέος με την απαξίωση κεφαλαίου;
Τα ««δανεικά», σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι τίποτα άλλο παρά κεφάλαιο που έχει δανειστεί στον δανειολήπτη και ο οποίος το χρησιμοποιεί στην παραγωγή με σκοπό το κέρδος, ενώ έχει συμφωνήσει να το επιστρέψει στον πιστωτή του, σε ορισμένο χρόνο και προσαυξημένο. Για τον πιστωτή το χρέος είναι κεφάλαιο, χρήμα που αυτοαυξάνεται, αφού θα το πάρει πίσω με τόκο. Για τον δανειολήπτη, το χρέος είναι κεφάλαιο που ρίχνει στην επιχείρησή του και αυξάνει τα κέρδη του, ενώ επιστρέφει πίσω στον πιστωτή του ένα μόνο

Τι εννοούμε όταν κάνουμε λόγο για απαξίωση κεφαλαίου;

Η εκδήλωση της κρίσης είναι αποτέλεσμα της όξυνσης της βασικής αντίθεσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής απ' τη μία και την κυριαρχία των καπιταλιστών στην κοινωνική παραγωγή απ' την άλλη. Η αντίθεση αυτή οξύνεται με την καπιταλιστική ανάπτυξη, με τη συσσώρευση κεφαλαίου, οδηγώντας στην εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης. Η κρίση έχει ως αποτέλεσμα την απαξίωση του κεφαλαίου, δηλαδή την ελάττωση της αξίας του κεφαλαίου, την καταστροφή ενός τμήματός του, με πολλούς τρόπους, που γενικά εντάσσονται στην καταστροφή ενός μέρους των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας. Αυτό εκδηλώνεται με το κλείσιμο

Πώς τεκμηριώνεται η τάση αλλαγής συσχετισμού ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα;

Στις Θέσεις της ΚΕ για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ (Θ.1) σημειώνεται ως μια από τις σημαντικότερες διεθνείς οικονομικές εξελίξεις «η ισχυροποίηση της Κίνας σε σχέση με τις ΗΠΑ και την Ευρωζώνη, με κριτήριο τα μερίδιά τους στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν. Ως απόρροια αυτού του γεγονότος, οξύνεται ο ανταγωνισμός της Κίνας με τις ΗΠΑ, οι οποίες διατηρούν ακόμα την πρώτη θέση, παρά την τάση μείωσης του μεριδίου τους».

Τι εννοούμε διακυβερνητικό χαρακτήρα της ΕΕ;

Στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ στη Θέση 18, όπου γίνεται αναφορά στο Brexit και τις διαπραγματεύσεις για την υλοποίησή του, αναφέρεται:

«Απ' ό,τι φαίνεται, πάντως, η γενική κατεύθυνση των διαπραγματεύσεων θα είναι η διατήρηση "στενής σχέσης" με την ΕΕ. Πάνω σε αυτό το έδαφος περιπλέκονται τα διλήμματα της αστικής πολιτικής στη Γερμανία και στα υπόλοιπα κράτη - μέλη της ΕΕ. Καταρχάς, η κυρίαρχη γραμμή της γερμανικής αστικής τάξης κινείται ανάμεσα στη διατήρηση του διακυβερνητικού χαρακτήρα των αποφάσεων της ΕΕ και στην επιβολή στην πράξη της ΕΕ των πολλών ταχυτήτων, των πολλών ομόκεντρων κύκλων με εφαρμογή αυστηρών κανόνων στη δημοσιονομική πολιτική. Ωστόσο, η γερμανική σοσιαλδημοκρατία συμπλέει σε μεγάλο βαθμό με τις προτάσεις εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης που εκπορεύονται από την πλευρά της Γαλλίας και της Ιταλίας».