Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Ακούραστα και επίμονα να εξηγούμε την πρότασή μας

Λάζαρος Κ. Τσανάκας
Αγιος Αθανάσιος Θεσσαλονίκης

Μετά την ήττα μας στην ένοπλη ταξική σύγκρουση (1946 - 1949) μεταξύ της τότε αστικής τάξης και των συμμάχων της Αγγλων και ΗΠΑ, από τη μία, και του ΔΣΕ, από την άλλη, ο κάθε αγωνιστής και αγωνίστρια διώχτηκαν ανελέητα με εκτελέσεις, φυλακίσεις κ.ά. από το καθεστώς των συνεργατών των κατακτητών και τις διάφορες συμμορίες των αρρωστημένων μυαλών. Κάτω από αυτές τις συνθήκες παρανομίας, τότε που η ζωή και ο θάνατος είχαν δυσδιάκριτα διαχωριστικά σημεία, το ΚΚΕ στάθηκε όρθιο αγωνιστικά στην ανάδειξη και επίλυση των οξύτατων λαϊκών προβλημάτων.
Αυτή η τακτική του αγώνα για την ανάδειξη των λαϊκών προβλημάτων και η πάλη για την ικανοποίησή τους, εκτιμώ πως παγιώθηκε ως συμπεριφορά και δράση στο Κόμμα μας υπέρμετρα έως σήμερα - έστω και σε μικρότερο βαθμό τελευταία - χωρίς να προβάλλεται παράλληλα και εκλαϊκευμένα το πρόγραμμά μας, με συνέπεια οι πολίτες της χώρας μας να αυθαιρετούν νοητικά και να θεωρούν ότι το Κόμμα μας είναι διαμαρτυρόμενο μόνο και όχι εξουσίας.

Θα πρέπει λοιπόν ο καθένας μας, στο βαθμό των δυνατοτήτων του, ακούραστα, επίμονα και κατανοητά, να εξηγεί αυτά που προτείνουμε εμείς στο δικό μας κοινωνικοπολιτικό σύστημα, προτάσεις που είναι προς το ταξικό συμφέρον αυτών που παράγουν τα αγαθά του κόσμου.
Δύσκολο το έργο, το κατανοώ και ούτε πιστεύω φυσικά ότι αυτά που αναφέρω είναι η λύση του ταξικού προβλήματος. Και είναι δύσκολο το έργο, γιατί το καπιταλιστικό σύστημα έχει τη δύναμη διαμόρφωσης συνειδήσεων και τη δύναμη να κρατά το λαό σε άγνοια ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ. Π.χ. η πλειοψηφία του λαού δε γνωρίζει ότι το κόστος των παραγόμενων προϊόντων, που με χειρωνακτική και πνευματική εργασία δική μας δημιουργούνται, δεν ισούται μόνο με το ποσό της αμοιβής μας ως μισθωτών και των λοιπών παραγωγικών εξόδων, αλλά και με αυτό που προκύπτει κατά την παραγωγική διαδικασία ως απλήρωτη εργασία που στη γλώσσα της πολιτικής οικονομίας λέμε υπεραξία, που το παρακρατούν, το κλέβουν ουσιαστικά και χωρίς ποινικές συνέπειες, τα παράσιτα, οι ιδιοκτήτες των διαφόρων μέσων παραγωγής (τα λένε επιχειρήσεις). Δε γνωρίζει ακόμη ότι η παγκόσμια ανθρωπότητα στην ιστορική της διαδρομή ακολούθησε μια σειρά αντικατάστασης του ενός κοινωνικοπολιτικού συστήματος από ένα άλλο. Και πιο ειδικά, πέρασε από τη δουλοκτητική κοινωνία στη φεουδαρχική, έπειτα στην αστική και από το 1917 - μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση, ζούμε τους καιρούς μετάβασης, παρά τα πισωγυρίσματα - από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Αγνοεί, επίσης, ότι αυτή η διαδικασία μετάβασης από το ένα σύστημα προς ένα άλλο καλύτερο, είναι αέναη και θα συνεχίζεται στο διηνεκές. Επειδή όμως αυτές οι μεταβάσεις διαρκούν πολύ - σε σχέση με τη δική μας παραμονή σε αυτόν τον πλανήτη - δημιουργείται έτσι η εντύπωση στους κάθε λογής ανιστόρητους και αδαείς ότι η κοινωνική εξέλιξη σταμάτησε στον καπιταλισμό. Πώς να ερμηνευτεί άλλωστε το γεγονός ότι εδώ και 100 χρόνια ύπαρξης του ΚΚΕ, δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ότι το μόνο κόμμα της δικής μας τάξης είναι το ΚΚΕ;
Πώς λοιπόν να εξηγηθεί το γιατί οι κοινωνικοί μετασχηματισμοί έχουν τόσο αργό βηματισμό; Τι φταίει; Φταίμε εμείς ως πολιτικός φορέας που με τον λόγο και τις πράξεις μας δεν είμαστε ίσως τόσο πειστικοί; Φταίνε οι κυβερνώντες διαχρονικά, που είχανε και έχουνε τη δυνατότητα διαμόρφωσης συνειδήσεων και πειθήνιων πολιτών; Φταίνε οι ίδιοι οι λαοί, που δίνουνε τη δυνατότητα αυτή στους δυνάστες τους;
Επιχειρώντας να δώσω απάντηση σε αυτό το τεράστιο ζήτημα, οι όποιες νοητικές μου ικανότητες με οδηγούν στην εξής προσέγγιση: Αν πάρουμε σαν ορθή βάση ότι ο κάθε άνθρωπος αποκτά τον χαρακτήρα με τα όποια ελαττώματα και αρετές που τυχόν έχει από γονιδιακή κληρονομιά και ό,τι επίκτητα συμπληρώθηκε σε αυτόν, από την επίδραση του στενού οικογενειακού αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού του περιβάλλοντος, τότε καταλήγουμε στο αρχαίο ρητό που λέει: ΟΥΔΕΙΣ ΕΚΩΝ ΚΑΚΟΣ (κανείς δεν είναι κακός επειδή το θέλει) και κατά συνέπεια αυτό οφείλεται στους παραπάνω λόγους. Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα, τότε οδηγούμαστε σε λογικό αδιέξοδο. Γιατί αν πάρουμε ως αξίωμα το ότι ο κάθε άνθρωπος σαν χαρακτήρας διαμορφώνεται έτσι ή αλλιώς από κληρονομικούς και κοινωνικούς παράγοντες - έξω από τη δική του θέληση - και άρα αν είναι καλός ή κακός, έξυπνος ή κουτός, αυτό είναι αποτέλεσμα πέρα από τις δικές του επιλογές, τότε όλοι οι κακοί και οι κουτοί είναι αθώοι (άρα και οι δυνάστες μας ως κακοί) και οι καλοί και οι έξυπνοι, τυχεροί.
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Εκτιμώ πως όχι, γιατί στη διαμόρφωσή μας σαν οντότητες, μπορεί όλοι να έχουμε τις γονιδιακές μας καταβολές και να δεχόμαστε την επίδραση του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος και μπορεί να διεπόμαστε από τους ίδιους ανθρωπογενείς παράγοντες - με τις όποιες διαφοροποιήσεις - συγχρόνως όμως και ο Ανθρωπος σαν μονάδα επιδρά πάνω σε αυτό. Υπάρχει μια αμφίδρομη διαδικασία επίδρασης του ενός μέρους προς το άλλο και δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι οι παράγοντες διαμόρφωσης του κάθε ανθρώπου. Δεν μπορεί κανείς να κάνει μετάθεση ευθυνών επάνω στους άλλους. Ετσι και σε κάθε πράξη μας, όπως και στις πολιτικές μας επιλογές, η όποια ευθύνη που προκύπτει βαρύνει μόνο εμάς και κανέναν άλλον. Η ευθύνη είναι προσωπική.
Δεν προτίθεμαι να «χαϊδέψω» τα αυτιά του ελληνικού λαού. Πρέπει να αποδεχθεί τα λάθη για τις εσφαλμένες πολιτικές του επιλογές. Αν δεν φταίει ο λαός για αυτές του τις επιλογές, τότε με ποια λογική φταίνε οι δυνάστες, που δέχονται ευχαρίστως την δυνατότητα εκμετάλλευσης που τους παρέχεται; Θα πρέπει λοιπόν και ο λαός να «ακονίσει» λίγο το μυαλό του και να απεμπλακεί από αυτόν τον φαύλο κύκλο, του να εκλέγει τους δυνάστες του και αυτοί με τη σειρά τους ως εξουσιαστές να διαμορφώνουν τον συγκεκριμένο υποτακτικό πολίτη με διχασμένη ταξική συνείδηση και ο οποίος στη συνέχεια να ξανα-εκλέγει τους δυνάστες του κ.ο.κ. Θα πρέπει κάποτε να του γνωστοποιήσουμε τις ευθύνες του και να αποδεχτεί επιτέλους τον πολιτικό του εαυτό.
Αυτή λοιπόν τη διαμορφωθείσα πολιτική θολούρα που υπάρχει στα μυαλά του ελληνικού λαού καλούμαστε να ξεδιαλύνουμε, ο καθένας μας από το δικό του πόστο. Ενα από αυτά είναι και τα ΜΜΕ που πρέπει να αξιοποιηθούν κατά το δυνατόν από τους κάθε φορά καλεσμένους του Κόμματός μας. Πιστεύω στη μεγάλη δύναμη των ΜΜΕ, στη διαμόρφωση και χειραγώγηση του νου. Εχουν τη συμβολή τους κι αυτά.
Πώς άλλωστε γίνανε γνωστά χωρίς οργανώσεις βάσης (πλην ΚΚΕ), 30 τόσα κόμματα και ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει πρώτο κόμμα; Φυσικά από την τηλεόραση!! Αλλιώς δεν θα τους ήξερε τους Συριζαίους, τους ποταμίσιους κ.λπ. ούτε ο περιπτεράς της γειτονιάς τους.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου