Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο

Κώστας Τζατζάνης
ΚΟΒ Ν. Σμύρνης

Αδελφέ μου Τούρκε,
Αυτοί καλλιεργούν το μίσος ανάμεσά μας, ανάμεσα σε ανθρώπους που ιδρώνουν το ίδιο δουλεύοντας, που έχουν τις ίδιες αγωνίες, που χαμογελάνε με τα ίδια καλαμπούρια, που όποτε μας έδινε ευκαιρία η Ιστορία ζούσαμε αδελφωμένοι, ενώ οι σουλτάνοι και οι αυτοκράτορες και μετά οι καπιταλιστές ρουφούσαν και ρουφάνε το αίμα μας, και στον πόλεμο και στην ειρήνη.
Αυτοί πάνε να μας βάλουν να σφαχτούμε και τώρα.
Τι θα κάνουμε; Θα τους υπακούσουμε; Είμαστε εχθροί; Σε σένα το λέω, φίλε Τούρκε, κει κοντά στο Αϊβαλί, που μου ΄λεγες πως θα κρυολογήσω παίρνοντας παγωτό το πρωί, ενώ πούλαγες παγωτά. Σε σένα το μουσουλμάνο με τον Αλλάχ σου και μεις με το Χριστό, είτε γιατί τους πιστεύουμε, είτε από συνήθεια, είτε με το ζόρι, είτε γιατί μπορεί να χάσουμε και τη δουλειά μας. Σε σένα, που θα ΄χεις ακούσει το τραγούδι «εγώ Χριστό και σύ Αλλάχ, όμως οι δυο μας αχ και βαχ».

Σκέψου, είναι ή δεν είναι εχθροί μας οι ρουφηχτές του ιδρώτα μας, οι αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας;
Οποιος ορμά ν' αλλάξει σύνoρα είναι εγκληματίας και θα τον κρεμάσουμε μαζί, όσος καιρός και να περάσει. Επειτα, αν μας επιτεθεί η τουρκική αστική τάξη, να πάρει ένα νησί μας π.χ., έχει ευθύνες και η αστική τάξη της Ελλάδας, που συνέβαλε στις δολοπλοκίες του ΝΑΤΟ, που αιματοκύλισε τη Μέση Ανατολή, που ξεκίνησε το έγκλημα της Κύπρου το ΄74. Γι' αυτό τα σύνορά μας δεν μπορεί να τα υπερασπίσει αυτή, παρά μόνο η εργατική τάξη με τη λογική του μολών λαβέ, κάτι που κάνει πετυχημένα η Κούβα 60 χρόνια και νιώθει ασφαλής.
Λοιπόν εγώ σου κάνω μία πρόταση: Οταν θα μας στείλουν μ΄ ένα τουφέκι και σφαίρες να τις φυτέψει ο ένας στον άλλο, όπως θα ΄μαστε από δω κι από κει στα χαρακώματα, να βγάλουμε την κρυμμένη ντουντούκα και να φωνάξουμε: Αδέλφια κατεβάστε τον κόκορα. Δεν είμαστε εχθροί. Εχθροί μας είναι οι αξιωματικοί, όσοι απ' αυτούς επιμείνουν να κατεβάζουν και τώρα τις εντολές των αιμοσταγών αστικών τάξεων, θέλουμε ειρήνη, μην τους κάνουμε το χατίρι να σφαχτούμε. Οσο δύσκολο και να ΄ναι, μάλλον είναι πιο δύσκολο και πιο επικίνδυνο να σε σημαδέψω και να με σημαδέψεις. Το ξανακάναν τα αδέρφια μας το 1917 και σταμάτησαν τον πόλεμο και τα σοβιέτ των στρατιωτών συνέβαλαν καθοριστικά στη νίκη της Επανάστασης. Τώρα μπορούμε να συνεννογιόμαστε καλύτερα κι οι ντουντούκες είναι καλές και υπάρχει και το διαδίκτυο, μπορούμε να αρχίσουμε από τώρα τη συνεννόηση, έχει αρχίσει η συνεννόηση, τα κομμουνιστικά μας κόμματα συναντιώνται, με την οργάνωσή μας, την ανθρώπινη προπαγάνδα μας, θα ξυπνήσουν οι λαοί μας, ακόμα και πριν να προφτάσουν να μας στείλουν στα χαρακώματα. Ξέρεις, είναι και απαυτούληδες οι αστοί, μπορεί να φοβηθούν: «Με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο τα ΄βραμε πολύ σκούρα σ΄ όλη την Ευρώπη και μας κουτούπωσαν στη Ρωσία, με το δεύτερο το ίδιο, μας κουτουπώσανε σχεδόν στη μισή Γη, με τον τρίτο μπορεί και να μας ξοφλήσουν...».
Αλλά πες πως δεν το καταφέραμε, είναι και δύσκολο γαμώ το, αν δεν βλέπεις δίπλα σου το αίμα και την ανείπωτη δυστυχία του πολέμου, δύσκολα ξυπνάς, σκέφτεσαι και το βόλεμά σου... Οταν όμως φανούν οι συμφορές κι η ανικανότητα των κλεφτών του ιδρώτα μας να κυβερνήσουν, τότε στο χάος, που θέλει δε θέλει ξυπνάει ο κόσμος, τότε θα τα καταφέρουμε, τι να κάνουμε, δεν τα καταφέραμε πριν, δεν υπήρχε επαναστατική κατάσταση...
Αλλά συμφέρει να το προσπαθήσουμε και τώρα. Τώρα που μιλούν για την «πατρίδα» και τους εχθρούς Τούρκους (λες και εμείς στέλνουμε τα αεροπλάνα στο Αιγαίο, ε ρε τι κονομάνε οι αμερικάνικες εταιρείες αεροπλάνων) οι χρυσαυγίτες και τ' άλλα τσιράκια των αστών, θα ΄χεις μπόλικους τέτοιους και συ εκεί πέρα. Εχουν πατρίδα αυτοί άλλη από την κοιλιά τους ή την άρρωστη μεγαλομανία - μικρότητά τους να κτυπάνε τους φουκαράδες; Θα φωνάζει και το μεγαλοπαπαδαριό και δω και κει για την πίστη και τους άπιστους, λες και δεν έχουμε στοιχειώδες μυαλό να τους βάλουμε στην άκρη να κάνουν τις προσευχές τους και να μας αφήσουν ήσυχους. Τι Θεό πιστεύετε ρε; Το Θεό της Ειρήνης και της Αγάπης ή ένα αιμοβόρο πολεμοκάπηλο τέρας; Οσοι είναι ενάντια στην Ειρήνη και στο δίκιο του Ιδρώτα θέλουν φτύσιμο, στα ίσια, παλικαρίσια, ακόμα κι όταν είμαστε λίγοι και κινδυνεύουμε. Οχι να τους ακολουθούμε αλαλάζοντας τη μαύρη προπαγάνδα τους, φοβητσιάρηδες και μοιραίοι, θρασείς και βρωμόψυχοι, ιδανική φασιστική πλέμπα.
Να τους στείλουμε στις τρύπες τους. Να μας φοβούνται τα αφεντικά τους. Να χαρούν ο Χικμέτ κι ο Ρίτσος που κατοικούν στο κόκκινο της καρδιάς μας. Σκέψου φίλε Τούρκε, που ο πατέρας σου μπορεί να σκότωσε τον αδελφό του πατέρα μου στο Εσκί Σεχίρ: Αν είχαμε γερά κομμουνιστικά κόμματα και κει και δω, του 20% να πούμε, ποιος θα τόλμαγε για πόλεμο; Πάντως μη σε πειράζει που είμαστε τώρα λίγοι οι κομμουνιστές και σεις λιγότεροι. Οταν βγήκε ο Βελουχιώτης στο βουνό, την ώρα που φάνταζε ανίκητος ο Χίτλερ, δεν ήταν ούτε 0,005%.
Αλβανέ, Βορειομακεδόνα, Βούλγαρε...
Παρακαλώ τους συντρόφους μου να μην αναρωτηθούν τι δουλειά έχει αυτό το κείμενο με τις Θέσεις. Το βάζω σαν την καλύτερη δικαιολόγηση της πρότασής μου για κάποια παραπάνω αναφορά στις Θέσεις. Να ξέρει όλος ο Λαός από σήμερα, να το συζητά, να εξουδετερώνουμε την ιδεολογική προετοιμασία τους για να μας στείλουν τροφή στα κανόνια των Κρουπ. Και να προχωράμε με συνέπεια και στόχο, αυτόν του να ξαναγίνουν τα σοβιέτ των στρατιωτών. Κι αν χρειαστεί να γίνουν και θυσίες, αν προχωρήσουν και σε εκτελέσεις «απείθαρχων» φαντάρων μας, να κτίσουν κι αυτές, όπως πάντα στην Ιστορία, τη μελλοντική Νίκη της Λογικής, του Ιδρώτα, της Εργατιάς, του «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε». Το οφείλουμε και στους εκτελεσθέντες στρατιώτες μας της περιόδου της Μικρασιατικής Καταστροφής, που σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες κράτησαν την ανθρωπιά στα ψηλότερα επίπεδά της με την άρνηση να πολεμήσουν. Πρέπει να τους ψάξουμε, να τους μάθουμε, να τους τιμήσουμε, πριν ή μετά τα 100χρονά μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου